Beste collega’s en college, we vertellen elkaar in deze statige raadszaal vaak mooie ‘sprookjes’ en regelmatig, blijkt later, dat die te mooi waren om waar te zijn. Aan de andere kant weet iedereen dat er in sprookjes toch ook vaak een diepe waarheid en stichtelijke boodschap zit verpakt. Luisteren naar verhalen zet je ogenblikkelijk aan het denken. En een andere invalshoek, laat je zaken beter zien. Met een andere bril zie je het plots helder voor je. En je stelt je visie bij.
Dat Laatste moeten we nog even gaan zien vandaag.
Als SP vertellen we u normaliter liever geen sprookjes, maar een enkele keer
maken we een uitzondering. Zoals vandaag weer een keer. Wees niet bang. Het
wordt een kort sprookje want deze vergadering duurt al lang genoeg.
Ik vertel u nu graag het sprookje van de balk en de begroting
Sprookje: De Balk en de Begroting

Er was eens, in het mooie stadje aan de Maas, een college dat zichzelf graag in
de spiegel bekeek. “Wat doen we het goed en wat voelen we ons samen sterk
en verbonden” zeiden ze trots tegen elkaar terwijl ze samen glimmende
plannen maakten. Plannen voor innovatie, werkgelegenheid, groei, groei en
nog eens groei…toerisme en prestige. Middels goudomrande persberichtjes
werden er hiervoor als bij toverslag, tientallen miljoenen beloofd.
Ze zagen zichzelf als wijze bestuurders, bouwend aan een beeld van
vooruitgang: nieuwe projecten, lintjes doorknippen en champagne proostend
met de happy few in nette pakken. Dromend van oorverdovend applaus uit de
stad.
We leggen de rode loper en voor de zekerheid, ook nog een blauwe en groene
loper uit voor al die ontwikkelaars en commercie en dan komt alles wel goed
dacht het bestuur. De jarenlange sociale afbraak was voor even vergeten. Nu
was het even feest. Nu werd alles beter.
Maar NU stond er ook een diep gevaar voor onze stadspoorten, maar dat was
voor het huidige bestuur een verhaal voor later.

Terwijl ze zo in de spiegel keken, zagen ze één ding niet: de balk in hun eigen oog.
Die balk belemmerde hun zicht op mensen in de stad die het moeilijk
hadden. Achter al de glanzende gevels, de façades van mooie schijn, campus-
en Einstein dromen en drukbezochte terrassen, leefden bewoners die hun
energierekening, de sportclub en de boodschappen niet meer konden betalen,
wiens schuldenberg de Sint Pieter ruim oversteeg, leefde er ouders die
hopeloos en eindeloos wachten op concrete zorg en hulp voor hun kinderen,
woonden eenzame ouderen die zich afvroegen waarom hun buurtwinkels en
voorzieningen moesten sluiten en waarom het gevoel van sociale veiligheid
verdwenen was.
Er leefden vele mensen die geen enkel idee hadden hoe samen-redzaam er
überhaupt uit zou moeten zien. Ze hadden al strontgeluk als er een goede buur was om af en toe bij te springen. Er waren teveel inwoners die groeiende ongelijkheid, veel te veel armoede en een groot woningen tekort ervoeren.
Voor modaal onbetaalbaar. Wonen was in de stad geen recht meer voor
iedereen maar was een privilege voor mensen met geld. Alles bedoeld om de
portemonnee van grote bedrijven en organisaties te vullen.
Er waren in de stad een groeiend aantal mensen met een WOO verzoek of
advocaat in de hand die op zoek waren naar daadwerkelijke zeggenschap over
hun eigen leefomgeving. Ze hadden de neus vol van dwaallichten en
geitenpaadjes. Men werd in het stadje zo moe van de eindeloze onderzoeken,
consultants, papieren tijgers, top-down beleid en enorm uitdijende
vergadertafels.
Er waren ook steeds meer mensen die zich afvroegen waarom de stad niet
gezonder, groener, schoner, stiller, zonder hittestress of wateroverlast kon? Er was in geen velden of wegen een blauwe zone te vinden. Waarom was in deze stad de voedselbank bijna even populairder dan al haar zitbankjes?
In de stad leefde Rafelranders in grote onzekerheid. Werden zij langzaam maar zeker over die rand geduwd? Met grote kans dat ze daarbij hun creativiteit, originaliteit, kunst en straatcultuur mee zouden slepen in hun val. Het was afwachten wat de toekomst zou brengen.
Inwoners sloten elkaar steeds vaker uit. Het schreeuwen werd steeds harder en extremer. En groepen jongeren knalde zichzelf als het ware de wijken uit.
En ten slotte, niet te vergeten, als resultaat van dit alles, woonden in het stadje aan de maas steeds meer afgehaakte inwoners met geen vertrouwen, die niet meer wilde meedoen. Velen van hen verdrietig en boos en eigenlijk alleen nog luid present op de socials in plaatst van op stembiljetten. Hopelijk wordt dat in maart anders.
Zo….
Dit lijkt helaas geen sprookje te worden met een goede afloop…of misschien
toch, misschien toch, als we samen een poging doen om die balk of in elk
geval een deel ervan, voorzichtig uit de ogen te verwijderen. Te beginnen
vandaag.
Want we kunnen blijven hangen in kritiek, maar we kunnen ook een poging
doen om met een nieuwe visie te gaan kijken naar de uitdagingen in onze stad.
Dat zijn er veel als je goed kijkt.
Wij als SP denken en doen graag mee.
Wij zien in elk geval een bestuur voor ons dat de regie terugneemt en zich sterk maakt voor alle inwoners van de stad. Een bestuur dat pal staat voor een sociaal beleid. En daarmee voorgoed een einde gaat maken aan de groeiende kloof van ongelijkheid en een einde maakt aan onze top positie in de lijst van armste gemeenten in Nederland, en daarbij ook meer handen en voeten geeft aan niet alleen het bouwen van woningen, maar ook aan het bouwen aan gemeenschappen, ontmoetingen en inclusie.
Een bestuur dat marktdenken en commercieel aanbesteden zoals bijvoorbeeld
huishoudelijke hulp en het OV, gaat inperken, dat meer bindende en
afdwingbare afspraken met coöperaties en andere verhuurders gaat maken
over zaken zoals o.a. maatwerk in bouwen, duurzaamheid, isoleren en
schimmel of beter nog, een college dat er voor kiest om een eigen
gemeentelijke woondienst te realiseren met een stevige eigen grondpolitiek endaarmee te gaan piloten in de stad bijvoorbeeld in Limmel, met als resultaat goedkope, maar wel goeie huur en koop woningen – en denk ook aan
zorgbuurthuizen en zorgzone woningen a la Weens model en met die
woondienst ook veel meer grip te krijgen op grote bouwprogramma’s zoals
bijvoorbeeld de toekomstige spoorzone. Wij zien graag een bestuur dat
mensen zeggenschap geeft en weer laat aanhaken.
Een decennialange afbraak kan alleen met de uiterste inspanning worden
gerepareerd en alleen met cement van vertrouwen.
Dit alles is dan vanzelf al de beste marketing en reclame voor onze stad dan
hoeven we die ook niet meer in te kopen.
SP wil geen sprookjes vertellen, behalve die van vandaag dan als een sprookjemet een pijnlijke knipoog.

De SP wil liever concrete, eenvoudig en haalbare ideeën realiseren rondom
wonen, zorg, inkomen & armoede, ongelijkheid, bestaansonzekerheid en
ontmoeten en meer
Vandaag dagen we het college en ook onze collega’s van de raad uit om
daarom onze voorstellen, met de overkoepelende naam: De balk en de 7
moties,te steunen.