Ondertussen lopen steeds meer mensen in Maastricht keihard vast. Starters die noodgedwongen weer bij hun ouders intrekken. Gezinnen die van tijdelijke huur naar tijdelijke huur hoppen, zonder uitzicht op iets stabiels. En telkens als je dat aankaart, klinkt het vanuit het stadhuis weer luidt: ‘we herkennen het geschetste beeld niet’ of ‘we wachten het volgende onderzoek eind dit jaar af.’ Maar al die mensen kunnen niet wachten. Die moeten nú fatsoenlijk en betaalbaar wonen.

En dan dat toverwoord ‘betaalbaar.’ Op papier is een koopwoning tot ruim boven de vier ton ‘betaalbaar’. In 2026 gaat die grens zelfs nóg verder omhoog. Maar in de échte wereld, kun je met een modaal inkomen tussen de 210.000 en 230.000 euro lenen. En precies dáár gaat het FINAAL mis.

Het college zegt te bouwen voor kleine huishoudens, voor alleenstaanden, voor ouderen die willen doorstromen. Op zich een goed streven. Maar als mensen met een normaal salaris die woningen niet kunnen betalen (zie bovenstaande rekensom), dan help je ze niet verder, dan sluit je ze met keurige beleidstaal gewoon uit. Netjes, vriendelijk, verantwoord. Maar totaal uitgesloten van een fijn thuis blijven ze.

Onze oproep aan het college is simpel: kom nou eindelijk eens achter dat bureau vandaan. Ga in gesprek met woningzoekenden. Met jongeren die al jaren op een wachtlijst staan. Met mensen die zich kapot schamen omdat ze, ondanks hard werken, wéér geen woning kunnen vinden. Stop met doen alsof Maastricht de hemel op aarde is qua betaalbaarheid en kwaliteit van wonen, want dat is het niet. Maastricht is een stad van mensen. Van buurten, van gezinnen, van verhalen. En die mensen worden stukje bij beetje verdreven uit hun eigen stad. Het is woestmakend.

En wij blijven dit aankaarten – net zo lang tot dit college de geleefde werkelijkheid van mensen onder ogen ziet.