Het plaatsen van een eenzaam bankje betekent niet per definitie dat mensen daar gaan zitten en met elkaar in gesprek raken en vandaar uit misschien zelfs iets voor elkaar kunnen gaan betekenen. We zijn in onze maatschappij namelijk best wel ver afgedreven van het sociale en de gewenste cohesie zoals die zo mooi in vele beleidstukken wordt genoemd en waarnaar schijnbaar wordt terugverlangt. Er is angst en polarisatie. Moet je daar als overheid iets aan proberen te doen. Ja, natuurlijk. Bijvoorbeeld kijken naar de rol van de buurthuizen in onze stad. Die hebben het de afgelopen jaren best moeilijk gehad zo blijkt ook uit de stukken. Die kregen de wind niet mee van de gemeente. Er moest geld op tafel anders kwam de begroting niet rond en zat men al snel in de problemen. Als ik de stukken voor vandaag zo lees, dan bekruipt me toch een onprettig gevoel. Blijkbaar is efficiency toch weer erg belangrijk rondom de besluitvorming. Hoe zit het met de mensen zelf en hun wensen? Er is veel aandacht voor laten we zeggen de harde kanten, de stenen van een buurthuis. Blijkbaar is de nood om ontmoetingen te faciliteren voor het college niet zonder eigen belang. Het is niet echt intrinsiek. Meer pragmatisch. Men is verplicht de gemeentelijke panden op te knappen en te verduurzamen en combineert dat met uitgangpunten uit het coalitie-akkoord. Stad van verbondenheid.

Het bekende spreekwoord, voor niks gaat de zon op, lijkt ook hier weer te gelden. De besturen van de buurthuizen krijgen er naast de bestuurs- en financiële taken en het zoeken naar vrijwilligers, er nog een behoorlijk zware last extra bij lijkt het wel. Zij staan aan de lat om in hun buurt die ontmoetingen te creëren en te stimuleren. En worden er ook verantwoordelijke voor gehouden. En lees ik het nou goed, dat als niet lukt de subsidiegelden zelfs kunnen worden ingetrokken? Hoe gaan we aan verwachtingsmanagement doen als er impliciet ook wordt verwacht dat door ontmoeten in het buurthuis, de kosten voor Jeugdzorg en WMO zouden moeten gaan afnemen? Men spreekt van het voorkomen van zwaardere zorg. Is dit dan toch niet weer een manier om te bezuinigen. Is dat het doel in plaatst van eenzaamheid te adresseren. Hoe gaan we dat in godsnaam hard maken? Ik zie toch ook overeenkomsten ontstaan met de introductie van de buurtnetwerken een aantal jaren geleden. Toen ook al, hoge verwachtingen gebaseerd op beleid van bovenaf. Ontstaat er in de buurten geen dubbel werk op deze manier?

Verder lees ik dat ook Trajekt goed gemonitord gaat worden en ook afgerekend. Men spreekt van output-factoren. Een luttel aantal opbouwwerkers moet de sociale omslag in de buurten bewerkstelligen.

Opbouw werk is vooral community building, lange termijn werk en alleen geforceerd in getallen en spreadsheets te vangen. Als je als college dit verhaal serieus neemt dien je het puur van onderop te laten gebeuren. Dat kost veel tijd en moet zacht worden begeleid en gemasseerd. Er moet geld bij! Er is veel oude pijn weg te werken voor aleer mensen met velen en vrijwillig de weg naar een ontmoetingscentra weten te vinden en zich daar thuis voelen. En pas dan, dan kun je misschien ook meer zogenaamde resultaten verwachten. Ga je het aantal kopjes koffie tellen of ga je onderzoeken of mensen gelukkiger worden of hoeveel mensen er minder ziek worden? Ik geef het je te doen.

Een bestuur moet dit hele proces zien als een investering in de toekomst en het pure rekenen en verantwoorden, loslaten of op een andere manier meer kwalitatieve manier inrichten. Er zijn nota bene miljoenen over in onze stad. En men zegt in de stukken nu alvast dat de financiële ruimte beperkt is?

De grote waarde van preventie op het gebied van zorg en ondersteuning, onderschrijven wij als SP echter op dit moment is dat volgens ons helaas nog een te grote en niet realistische wensdroom. Wil die toch persé najagen zal er ongemak, teleurstelling en onenigheid ontstaan en het paard achter de wagen terecht komen. Het voorliggende plan is wat ons betreft een niet compleet to-do lijstje, maar vraagt aan ons wel al om toestemming te geven op een best wel blanco check. Een check met heel veel miljoenen bandbreedte. Want het kan namelijk nog alle kanten op lezen we in de stukken