Onze stad staat in allerlei lijstjes in de top en dat is sjiek. In de top als Cultuurstad, monumenten stad, toeristenstad, merkenstad, hotelstad, winkelstad, evenementen stad, Rieu stad, congressen stad et cetera en daar zijn vele inwoners trots op. Daar gaat dan ook meer dan genoeg moeite en geld naar toe. Dat levert ons al decennialang, een positieve score op de sjiek en sjoene weegschaal op.

Je zou zeggen, niks aan het handje in onze stad. Maar het is slechts een blinkende buitenkant. Die weegschaal heeft twee kanten en een weegschaal staat symbool voor streven naar evenwicht. Echter in onze stad, slaat een van die kanten vaak wel erg zwaar door. De balans is op allerlei terreinen ver te zoeken. Het is ongelijk verdeelt. In onze stad bestaat er tegenover rijkdom en welvaart, veel en steeds diepere armoede. En dat is echt een schande!

De kloof tussen die beide werelden groeit helaas. Tweedeling is een hardnekkig probleem. Bestaansonzekerheid treft steeds meer mensen, ook werkenden.

 Ook hier staat Maastricht dus in de top, maar dat is niet toppie.

We staan notabene op plek drie van de steden met de meeste armoede in Nederland, we kennen ook grote kinder- en energiearmoede.

Hoe is dat mogelijk? Het is geen natuurverschijnsel kan ik u verklappen. Ook het rijk speelt hierin een negatieve een rol. Het is uiteindelijk resultaat van keuzes die gemaakt werden en nog steeds worden. En die draai om de oren voor het college van de rekenkamer die was ook niet voor niks. Ten opzichte van het verleden is er op het gebied van armoede en schulden aanpak veel te verbeteren.

We hebben de voorliggende stukken uiteraard zorgvuldig gelezen, het is prettig leesbaar en overzichtelijk. Er is geprobeerd het issue van armoede integraal te benaderen en dat is een mooi streven en erg nodig ook. We lezen veel wensen en zelfs droomscenario’s.

Dus de ambities liegen er niet om. En dan verwacht je, zeker na jarenlang bezuinigen op het sociale domein, flinke en structurele investeringen. Maar helaas lijkt dat nou net weer, een grote droom te zijn. Hoeveel budget en investeringen heeft men over om alle de mooie plannen en wensen waar te maken? Geld is niet de enige beslissende factor, maar wel een erg belangrijke.

En nogmaals, we staan dus op plek 3. van steden met de meeste armoede. Als je dat wil aanpakken heb je een enorme inhaalslag te maken. We kampen met decennia van achterstanden. De budgetten van weleer waren blijkbaar absoluut ontoereikend om het probleem echt aan te pakken en meer te doen dan sjariteit en pleisters plakken.

Je zou zeggen, nu gaan we hieraan, voor eens en voor altijd, een einde maken. We gooien een ruime kilo boter bij die vissen. En het kan gewoon in Maastricht. Zie de recente voorstellen van het college om tientallen miljoenen vrij te maken voor andere bestemmingen.

En dat beste collega’s dat gaf de SP hoop. Het betekent namelijk dat ons college de beurs trekt als het echt nodig is. En op het gebied van armoede en schulden is het zoals eerder gezegd, broodnodig! Weg uit die top 3.

Want in het Raadsvoorstel zien we enkel een begrotingsoverzicht van het zogenaamde Taakveld 6.3 sociale zekerheid. En daar zien wij helaas slechts beperkt extra gelden staan en wat geschuif met bestaande budgetten.

Naar ons idee is men in het beleidsplan dus niet tot het gaatje gegaan, misschien wel qua ambities, maar niet qua budgetten voor investering en uitvoering. Terwijl we met zijn allen serieuze problemen moeten zien op te lossen.