De belangrijkste conclusie? Alleen maar ‘bouwen, bouwen, bouwen’ is dweilen met de kraan open als je de fundamentele oorzaken niet aanpakt. En een van die oorzaken is dat woningen steeds meer worden gezien als verdienmodel in plaats van als een thuis, terwijl het uiteindelijk tot echt een sociaal grondrecht is om een goede en betaalbare woning te bewonen.

En onze gemeenten staan écht niet met lege handen. Zoals ik in het artikel ook zeg: we kunnen en moeten veel meer doen om investeerders te weren en te zorgen dat huizen weer beschikbaar komen voor mensen die erin willen wonen. Dat vereist alleen wel iets wat in de politiek soms een schaars goed is: durf en een langetermijnvisie. De moed om te kiezen voor het belang van inwoners in plaats van voor het grote geld. De wil om de juridische en politieke strijd aan te gaan met huisjesmelkers en vastgoedbaasjes.

Laat de landelijke SP, en wij hier in Maastricht, die visie en die ruggengraat nu net wél hebben. Wij zijn er klaar voor om de handschoen op te pakken. Want een huis is een recht, geen privilege. Het is de hoogste tijd dat het stadsbestuur die strijd ook aandurft, met als ultieme einddoel: de heroprichting van het gemeentelijk woonbedrijf.

Lees het hele artikel hier.