De problematiek die in het artikel wordt geschetst, is ook in onze stad een schrijnende realiteit. We zien dagelijks hoe jongeren die opgroeien in armoede, die dakloos zijn of dreigen te worden, of die te maken hebben met een complexe zorgvraag, vastlopen in een versnipperd en bureaucratisch systeem. De overgang van jeugdzorg naar volwassenenzorg is vaak een harde knip, waarbij jongeren op hun achttiende verjaardag plotseling aan hun lot worden overgelaten. Dit leidt niet alleen tot persoonlijke drama’s, maar brengt op de lange termijn ook aanzienlijke maatschappelijke kosten met zich mee.

Het concept van het Bouwdepot doorbreekt deze negatieve spiraal. In plaats van te investeren in een duur en vaak ineffectief carrousel van hulpverlening, wordt er geïnvesteerd in de jongere zelf. Het is een fundamenteel andere benadering: een die niet uitgaat van controle en potentiële fraude, maar van potentie, autonomie en menselijkheid. Het idee sluit naadloos aan bij onze wens om te bouwen aan een stad waarin bestaanszekerheid en solidariteit centraal staan, in plaats van de kille logica van spreadsheets en de obsessie om ‘in control’ te zijn op de cijfers.

Ook in steden als Amsterdam en Zaanstad lopen reeds succesvolle experimenten met een vergelijkbare aanpak. Deze pilots laten zien dat het verstrekken van een budget, in combinatie met lichte begeleiding, jongeren in staat stelt om duurzame stappen te zetten op het gebied van huisvesting, opleiding of het starten van een kleine onderneming. Het is een investering in menselijk kapitaal die zich op termijn dubbel en dwars terugverdient.

Gezien de aanhoudende uitdagingen in onze stad op het gebied van jeugdzorg, armoedebestrijding en de tweedeling die steeds scherper zichtbaar wordt, en de financiële ruimte die onze gemeente heeft door structurele overschotten, menen wij dat het de hoogste tijd is om ook in Maastricht serieus te kijken naar dit soort innovatieve en hoopgevende instrumenten. Wij willen hierover dan ook graag op een constructieve manier met u in gesprek. Laten we ons in Maastricht aansluiten bij de kartrekkende gemeenten, in plaats van eindeloos te blijven wachten op een structurele verankering
van deze aanpak vanuit Den Haag.

Tegen deze achtergrond, heeft de SP dan ook de volgende vragen voor het college:

1. Deelt uw college de analyse dat de huidige, vaak versnipperde aanpak voor jongeren in
kwetsbare posities niet altijd effectief is en dat een benadering gericht op vertrouwen en
autonomie, zoals het Bouwdepot, een waardevolle aanvulling zou kunnen zijn op het
bestaande instrumentarium in Maastricht?
2. Kunt u nader specificeren welke groepen jongeren in Maastricht naar het oordeel van het
college het meest gebaat zouden zijn bij een dergelijke pilot, en bent u het met ons eens dat
met name de groep jongeren die de jeugdzorg verlaat een cruciale en goed afgebakende
doelgroep vormt?
3. Is het college bereid om, naar het voorbeeld van andere gemeenten, een serieuze
verkenning of een haalbaarheidsonderzoek te starten naar de mogelijkheden voor een pilot
met een Bouwdepot in Maastricht? Zo nee, waarom niet?
4. Bij een positief antwoord op de vorige vraag, is uw college bereid om actief in contact te
treden met de gemeenten die al ervaring hebben met het Bouwdepot, zoals Zaanstad en
Amsterdam, om van hun lessen en ‘best practices’ te leren bij de eventuele opzet van een
Maastrichts experiment?
5. Welke concrete mogelijkheden ziet het college om, eventueel in samenwerking met
maatschappelijke partners zoals woningcorporaties, zorginstellingen en het onderwijs, een
dergelijk initiatief vorm te geven en te financieren, mede in het licht van de aanzienlijke
algemene reserve waarover de gemeente beschikt?
6. Mocht het college een pilot overwegen, hoe zou het dan borgen dat de uitvoering
daadwerkelijk laagdrempelig en op basis van vertrouwen is, en niet verzandt in de
bureaucratische controlemechanismen die het juist beoogt te overstijgen.